شعر اعتراضی استاد که حرف دل خیلی هامان را می زند اما ....

تفنگت را زمین بگذار
که من بیزارم از دیدار این خونبار ناهنجار
تفنگِ دست تو یعنی زبان آتش و آهن
من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان‌کن
ندارم جز زبان دل، دلی لبریز از مهر تو 
ای با دوستی دشمن

زبان آتش و آهن
زبان خشم و خونریزی‌ست
زبان قهر چنگیزی‌ست
بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن، شاید
فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید

برادر! گر که می‌خوانی مرا، بنشین برادروار
تفنگت را زمین بگذار
تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو
این دیو انسان‌کش برون آید

تو از آیین انسانی چه می‌دانی؟
اگر جان را خدا داده‌ست
چرا باید تو بستانی؟
چرا باید که با یک لحظه‌ی غفلت، این برادر را
به خاک و خون بغلطانی؟

گرفتم در همه احوال حق‌گویی و حق‌جویی
و حق با توست
ولی حق را، برادر جان
به زور این زبان نافهم آتشبار
نباید جست...

اگر این بار شد وجدان خواب‌آلوده‌ات بیدار
تفنگت را زمین بگذار...

آهنگ و آواز: محمدرضا شجریان
    تنظیــم: مجید درخشانی
    شعــر: فریدون مشیری

دانلود  تصنیف زبان آتش

لیلا مثل من آرام بخواب

بدنت گرم بود لیلا. یعنی گرم گرم که نه ولی باور کن گرم بود. شاید هم اصلا من خیال میکردم که گرم است. آخر همه می گویند آدم اینجوری که میشود یعنی مثل تو میرود آن دنیا بدنش سرد می شود. سرد سرد عین یخ. البته همه که چه عرض کنم، لابد همه برای من خلاصه می شود در در و دیوار این خراب شده و آن بی بی ی فلک زده که خودت هم میدانی که حسابش جداست.

جاده ی نحس

تا قبرستان ده دویست،سیصد متری بیشتر نمانده بود. دنده راعوض کردم. معمولن عمل کلاجم توی سربالایی ها زیاد خوب نیست. ماشین چند بار ریپ زد ولی خاموش نشد. سرم را که برگرداندم، ترس را توی چهرهی مینا دیدم.

گفتم : چی شده؟ حالت خوب نیست؟

کمی انگار دلشوره داشت.اولش انگار نمیخاست حرف بزند اما بعد با دستهایش کمی موهاش را زیر روسری مشکی اش قایم کرد و گفت: به نظرت خاکشون کردن؟

خندیدم. آنقدر خندیدم که کم مانده بود یکی بخاباند زیر گوشم. با خنده گفتم:

- آخه آدم حساب چندتاشون رو خاک کنن؟ یکی،دوتا،سه تا ...

ناراحت شده بود. شاید برای اینکه من نفهمم ناراحت شده چشم دوخت به ده که خانه هایش با وجود تاریکی مطلقشان یکی دوتاشان از این فاصله به چشم می آمدند. لابد داشت به این فکر میکرد که ننه بابا هامان آق مان نکرده باشند یا بعد از گورکن قبرستان نوبت کی شده ...